Zgryz otwarty od ssania smoczka?

To pytanie spędza sen z powiek niejednym rodzicom. Kiedy dziecko przychodzi na świat, stajemy przed dylematem – dawać smoczek czy nie? Dentyści i ortodonci ostrzegają przed nieprawidłowościami w zgryzie i koniecznością noszenia aparatu w późniejszym wieku. Ale… czy smoczek naprawdę może wyrządzić krzywdę naszemu dziecku?

Czy smoczek jest zły?

Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Wszystko zależy od tego, jak używamy smoczka.

Wiele niemowląt ma bardzo silny odruch ssania i potrzebuje tej czynności do samouspokojenia się oraz regulacji bodźców. Smoczek pomaga dziecku wyciszyć się przed zaśnięciem, a rodzicom bywa wsparciem w stresujących sytuacjach – podczas spaceru, ubierania czy wizyty u lekarza.

Kiedy smoczek przestaje być potrzebny?

W drugim półroczu życia odruch ssania zaczyna stopniowo słabnąć. To bardzo dobry moment, aby ograniczać używanie smoczka i sięgać po niego jedynie w naprawdę newralgicznych sytuacjach. Po zaśnięciu warto wyciągać smoczek z buzi dziecka.

W okolicach 1. roku życia dobrze jest pożegnać się ze smoczkiem na stałe. W takiej sytuacji możecie być spokojni – nie powinien on wyrządzić szkody w zgryzie dziecka.

A jeśli dziecko długo ssało smoczek?

Na koniec kilka zdań dla dodania otuchy. Nawet jeśli dziecko długo ssało smoczek i widać już zmiany w zgryzie – nic straconego. Odstawienie smoczka, kontrola u ortodonty, a w poważniejszych przypadkach wdrożenie leczenia na odpowiednim etapie, pozwalają naprowadzić rozwój zgryzu na właściwe tory.

U małych dzieci bardzo często po odstawieniu smoczka dochodzi do samokorekty zgryzu. Kluczowe jest łagodne podejście i wybranie optymalnego momentu. Pomocna bywa nagroda, przytulanka, większa ilość uwagi, a czasem także wsparcie psychologa.

Po więcej informacji zapraszam Was do artykułu na blogu:
https://mamaortodonta.pl/smoczek-okiem-ortodonty
oraz do obejrzenia mojego wystąpienia w PNŚ:
https://pytanienasniadanie.tvp.pl/57303268/szokujace-zdjecie-zgryzu-zmienionego-przez-smoczek

Powyższy materiał ma charakter informacyjny i edukacyjny.
Nie stanowi porady medycznej ani indywidualnej rekomendacji terapeutycznej.
Każdy przypadek wymaga indywidualnej konsultacji z lekarzem oraz odpowiedniej diagnostyki.