Kiedy pójść z dzieckiem do ortodonty?

Wiele koleżanek – mam pyta mnie, czy powinno się chodzić profilaktycznie z dzieckiem do ortodonty i kiedy powinna odbyć się ta pierwsza wizyta. Odpowiadam: tak, zdecydowanie warto kontrolować rozwój uzębienia u dzieci.

Kiedy powinna odbyć się pierwsza wizyta u ortodonty?

Ogólnie można powiedzieć, że pierwsza wizyta u ortodonty powinna odbyć się około siódmego roku życia. Jeżeli jednak lekarz stomatolog, pediatra lub logopeda zauważą jakiekolwiek nieprawidłowości, warto zgłosić się wcześniej.

Najlepszym obserwatorem zdrowia własnego dziecka są jednak rodzice. Dlatego chciałabym Was uczulić na pewne symptomy, które najłatwiej zauważyć, będąc z dzieckiem na co dzień. Poza tym głęboko wierzę w coś takiego jak intuicja mamy.

Objawy, które powinny skłonić do wizyty u ortodonty

Jeżeli zauważycie którykolwiek z poniższych objawów, warto skonsultować je z ortodontą, aby zadziałać odpowiednio wcześnie:

• szkodliwe nawyki, takie jak ssanie kciuka, przedłużone ssanie smoczka, obgryzanie ołówków czy kredek;
• oddychanie przez usta, stale otwarta buzia, chrapanie;
• przedwczesna utrata zębów mlecznych z powodu próchnicy lub urazu;
• krzywo wyrastające zęby, brak miejsca w łuku, duże przerwy między zębami;
• widoczna asymetria twarzy lub brody, cofnięta lub nadmiernie wysunięta broda;
• wystające do przodu górne przednie zęby;
• szpary między zębami przednimi w kierunku pionowym lub poziomym;
• wada wymowy;
• trudności w zamykaniu ust;
• zgrzytanie lub zaciskanie zębów.

Na czym skupiamy się w wieku przedszkolnym?

W wieku przedszkolnym zalecam przede wszystkim eliminowanie szkodliwych nawyków oraz wprowadzenie zdrowej diety bogatej w twarde pokarmy wymagające gryzienia i żucia. Takie działania wspierają prawidłowy rozwój zgryzu.

Bardzo często samo wyeliminowanie nawyków prowadzi do samoistnej korekty wady zgryzu, bez konieczności noszenia aparatu. Przykładem może być ssanie kciuka i rozwój zgryzu otwartego.

Oddychanie przez usta zawsze wymaga współpracy z innymi specjalistami, najczęściej laryngologiem, alergologiem, a czasem także dietetykiem, aby zapobiec pogłębianiu się wady.

Aktywne leczenie aparatami w uzębieniu mlecznym, czyli między trzecim a szóstym rokiem życia, zdarza się bardzo rzadko. Czasami konieczne jest jedynie delikatne szlifowanie szkliwa zębów mlecznych, które nie starły się prawidłowo.

Wyjątek: zgryz krzyżowy

Jedyną wadą, którą należy leczyć jak najwcześniej, jest zgryz krzyżowy. Powstaje on wtedy, gdy zęby górne nie pokrywają prawidłowo dolnych – z przodu lub z boku.

Najczęściej wynika on ze zwężenia szczęki. Wąskie szczęki bardzo często obserwuję u dzieci oddychających przez usta, z wywiadem przewlekłych katarów lub problemów z migdałkami.

Zgryz krzyżowy przedni, fot. mamaortodonta

Zgryz krzyżowy boczny, fot. mamaortodonta

Zgryz krzyżowy obustronny, fot. mamaortodonta

Kiedy jest najlepszy moment na leczenie ortodontyczne?

W wielu innych przypadkach najlepszym momentem na rozpoczęcie leczenia ortodontycznego jest okres późnego uzębienia mieszanego, czyli zwykle między dziesiątym a dwunastym rokiem życia.

W tym czasie oceniam wiek zębowy dziecka na podstawie badania jamy ustnej oraz zdjęcia pantomograficznego i decyduję o rozpoczęciu leczenia lub jego odroczeniu do najbardziej optymalnego momentu.

Kontrolne zdjęcie pantomograficzne warto wykonać około dziesiątego roku życia, ponieważ często pojawia się wtedy problem braku miejsca dla wyrzynających się kłów.

Dlaczego warto leczyć dzieci wcześnie?

Leczenie w okresie dziecięcym i w czasie dojrzewania przebiega szybciej, jest łatwiejsze i pozwala często osiągnąć lepsze efekty niż leczenie w wieku dorosłym.

Dlatego warto uważnie obserwować rozwój uzębienia dziecka i regularnie zgłaszać się na wizyty kontrolne u zaufanego ortodonty. Podczas takiej wizyty lekarz:

• oceni, czy zgryz rozwija się prawidłowo;
• uświadomi, jakie czynniki mogą prowadzić do wady zgryzu;
• zaplanuje leczenie w najbardziej odpowiednim czasie.

W następnym wpisie opowiem, jak szybko i skutecznie udało mi się zapobiec poważnej wadzie zgryzu u dziewięcioletniego chłopca.

Powyższy materiał ma charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady medycznej ani indywidualnej rekomendacji terapeutycznej. Każdy przypadek wymaga indywidualnej konsultacji z lekarzem oraz odpowiedniej diagnostyki.